کنترل لغزش و واژگونی درمحاسبات فونداسیونها چگونه انجام میگیرد؟

همانطور که میدانید مسئله لغزش و واژگونی برای بارهای جانبی مثل باد و زلزله مطرح است. در کنترل واژگونی ضریب اطمینان برابر است با لنگر مقاوم تقسیم بر لنگر محرک که طبق آیین نامه 2800 این ضریب اطمینان نباید کمتر از 1.75 در نظر گرفته شود.در کنترل لغزش ضریب اطمینان برابر است با نیروی مقاوم بر نیروی محرک(اگر نیروی جانبی زلزله باشد نیروی محرک همان برش پایه است).
برای کنترل واژگونی:
لنگر ها حول گوشه پی گرفته میشوند.اگر بار جانبی زلزله باشد،لنگر محرک برابر مجموع لنگر های ناشی از نیروی طبقات ضرب در ارتفاع آنها تا کف پایینی پی.لنگر مقاوم برابر است با لنگر ناشی از وزن ساختمان(مرده +0.2 زنده) و وزن پی و خاک روی آن حول گوشه پی.

کنترل لغزش:
نیروی محرک همان برش پایه است.اما برای محاسبه نیروی مقاوم(اصطکاک کف پی با زمین) فرمولهایی وجود دارند که الان خاطرم نیست ولی میتوانید ۀنها را در کتابهای پی در بخش دیوارهای حایل بیابید.

اکثر مطالب گقته شده در کتابهای مهندسی پی در مورد پی های تک است و مثال ها در ساده ترین حالت است. سوال من در مورد کنترل دستی لغزش و نشست در پی های نواری است. در چه مقطعی از پی باید این موارد را کنترل کرد؟

مساله لغزش در پیها علی الخصوص پیهای نواری و گسترده بسیار بعید است که رخ دهد. در هر صورت شما باید ضریب اصطکاک بین خاک و پی را با توجه به جنس خاک و مراجعه به کتابهای مرجع خاک داشته باشید و سپس با توجه به نیروی ثقلی و ضرب آن در ضریب اصطکاک نیروی مقاوم در برابر لغزش را به دست آورید و با نیروی محرک که ناشی از زلزله است مقایسه نمایید و ضریب اطمینان آن را به سدت اورید و با حداقل ضریب اطمینان در این زمینه که فکر میکنم عدد 1.5 است مقایسه نمایید. در این زمینه شما میتوانید از فشارهای مقاوم خاک اطراف پی در جهت قابله با لغزش هم کمک بگیرید

با تشکر از مهندس جعفری
روشی که اشاره کردید کاملا صحیح است و در کتاب دکتر رهایی نیز امده است. اما در مورد پی های نواری مقطع و ابعادی که بایذ برای محاسبه ضریب اطمینان در نظر گرفت چگونه است؟به نظر می رسد این روش تنها برای پی های منفرد کاربرد دارد
اگر به صورت دستی این کار را انجام داده باشید متوجه مشکل من خواهید شد